HISTORIA DE MERLOS

escribir

Lembro ben aquel día, porque aquel notabilísimo día marcou un antes, e un presumible despois, na miña maneira de  afronta-las adversidades. Ao nacer regálasenos unha vida que enreda fedellando en mil historias, máis todos temos dereito a ese momento de reflexión no que deterse, e preguntarnos: ¿¿¿EEIINSSSS???

Era un serán coma o de hoxe, a mediados de marzo. Esgromaban as primeiras froles na agra, batía unha raia aínda tímida que punteaba coas anduriñas. Eu estaba esgotada despois dunha dura xornada. Traballo, preocupacións, responsabilidades… Ficaba sentada no tallo de pedra da eira, embaixo da vide, esmigallando un anaco de pan pra irlle guindando ao can, que bulía dando brincos dun lado noutro.

O meu esprito canso envexaba a liberdade coa que se adivertía o cadelo. ¿Por qué sería todo tan complicado?, ¿e tan perecedoiro?, ¿e tan lábil?

A culpa de todo ese estado morriñento tíveraa un merlo morto no medio do camiño. Dera eu en reflexionar (que non é nunca unha boa idea): “este merlo, antes estaba, e agora non está, antes estaba, agora non está, ¡pim-pun y se acabó! cousa curiosa, chico, ¡¡non somos ninguén!!”.

Sentada no tallo de granito, matinaba… o mesmo que lle pasara ao merlo podía acontecerme a min, aínda que non o merecese baixo ningún concepto (:D) e por máis que fose unha irreparable perda.

E tal como estaba, aborrecida de loitar ano tras ano, de volta de todo… decepcionada, abúlica e incapaz de ver un futuro alentador… aos meus nove anos e medio, decidín testar.

Estaredes dacordo comigo en que non pode unha poñerse a testar de calquera xeito, así a lo loco, porque é cousa principal. Denantes de nada, debe disporse de materia prima de calidade.

Subín as escaleiras do sobrado e remexín nos papeis de papá ata dar co seu bolígrafo bó (un de Resoutrans, pero súper brillante, tiña que ser como mínimo de prata), e sen perder un só segundo subín na bicicleta e fun á do Ferreiro mercar folios. Deixeille a deber cincuenta pesetas por 50 follas recicladas. Direi que o papel reciclado ten outro encanto, e pega máis coa esgrevia arte de testar. 

Logo…  O traballo máis extenuante, que requiría agudeza e intelixencia. ¿qué tantos bens mobres tiña eu?… a listaxe era algo tal que así (en castelán, que a burocracia ten que ir no idioma de seu):

1)      Manolo: Manolo era un boneco de trapo co que durmía dende os catro anos. Éramos os dous colegas de confesións e tiña que deixarllo a alguén de confianza. “Manolo se lo dejo a mi sobrino Alex, con el compromiso de que ha cuidar bien del y no dejarlo dormir solo nunca jamás”.

2)      Barbie: eu só tiña unha Barbie, e por riba morena (qué desagravio!!) e nin sequera auténtica, que ben sabía eu que a mercaran en Cadena Cien. Na miña casa non eran de moito regalo nin moito xoguete. Nun acto de xenerosidade absoluta, deixeilla a unha veciña: “Mi Barbie, que se llama Pepi en gallego, se la dejo a mi amiga Vero, que es mi mejor amiga aunque el otro día no me diese de su huevo Quinder y se lo comiese todo ella aunque yo a ella siempre le doy de mis huevos Quinder o de lo que sea, bueno, menos el muñeco sorpresa, salvo que lo tenga repe. Ah! y que no se me olvide, que con todo el cariño le hago cesión además de toda la ropa que le he cosido a Pepi (tiene vestuario completo para verano e invierno), Vero espero que con esta muestra de consideración me perdones por aquel día que jugando con la Singer de mamá te espeté la aguja, desafortunadamente, en un dedo

3)      Bote (bens económicos): o bote non é que estivese baleiro, é que estaba en números vermellos, porque lle deixara a deber na do Ferreiro ( e máis outras 200 pesetas na de Hermosinda, por unha figurita dunha princesa). Así que llo leguei a miña nai, seguro que non lle importaría traballar algo máis ata cubrir as miñas débedas, porque total nunca ía de festa nin nada, así que pouco máis lle podía ter.

4)      Roupa:mi ropa se la dejo toda a mis hermanas para que se la repartan como mejor crean, menos el pantalón Levis que si me muero ese es el que quiero llevar en el velatorio, porque es el que mejor me queda. Luego de parte de arriba ya que mamá decida, y zapatos no tengo falta, que en el cielo no puede haber piedras y el suelo es de algodón, así que allí no los precisaré

5)      Libros: Chegados a este punto crítico dubidei moi moito, non sabía se me podería levar algún ao outro barrio, como facían os faraóns de Exipto. Finalmente razonei que habería aló arriba unha biblioteca con todos os libros do mundo, porque Papá Dios por narices tería que ler algo no tempo que lle deixase libre a creación e as obrigas divinas.Así que o máis preciado tesouro pasou á biblioteca da Casa da Escola, “no sin que las monjas me prometan antes que los niños que se los lleven los devolverán a la semana, y ¡¡sino que no los pidan porque son míos!!”

6) Xoias da Primeira Comunión: “esas que me las pongan, que son lo único de oro que tengo, y si hay fiestas en el Cielo las necesitaré“.

7) Bicicleta:La bicicleta no tiene frenos y la rueda de adelante va más o menos, así que se la dejo a mi padre para el desguace, no se vaya a magoar alguien con ella (aunque pensándolo bien se la podía dejar a Lola, que el otro día me llamó gorda, a ver si se pega un golpe en el culo por burra)”.

8)      Fincas, solares, edificacións e similares: a ver, algún me tiña que tocar pola partilla, por algo eu son a da mellora. Pero por máis que lle insistín aos meus queridos proxenitores, o único que saquei en limpo é que me mirasen raro e me preguntasen que para que quería saber se a Revolta ma darían a min ou a miña irmá ou cantos metros cadrados tiña o Fontán. Que deixara tranquila á xente maior, posto que estaban a tope coa milleira e non había ganas de leria.

9)      A miña creación literaria: consistente en catro libretas (Tauro) de poemas al estilo “amor idiota, yo me muero por ti y tu por otra” e recortes de revista con modelos anoréxicas e coches (qué queredes, dérame por facer que me gustaba a mecánica para parecer güai na clase), para meu avó. “y mi obra entera se la dejo con amor a mi Padriño, que es el que mejor me entiende de la tierra y siempre me dá mimos todo el tiempo”.

10)      Anexo de derradeiras vontades: “por favor tras mi muerte regadme el cactus del sobrado porque si no se muere y es muy bonito, y de ser posible pedidle disculpas a mi profe Nancy, que no hice los deberes porque la labor de testar es muy ardua y no tuve tiempo. Os quiero mucho a todos, no os preocupéis, estoy en el Cielo todo el tiempo bailando y cantando y tal, ya nos veremos”. Nótese que en ningún momento se me pasou pola cabeza a posibilidade de que San Pedro me esixira un paso previo polo Purgatorio, e moitísimo menos, que me reclamasen no Inferno, aínda que non fixera os exercicios de mates, porque eu era súper buena: ¡¡ata regalaba os bonecos quinder que tiña repetidos!!”

Ao rematar a redacción de tan solemne documento, collín un isqueiro pra queimalo polos bordes, pois o que non pode ser é que un testamento pareza que ten menos de 200 anos, e lacreino coa cera dunha candea vermella que lle quedara a miña nai da Pascua anterior. ¡¡Cousa bonita!! ¡Fora un traballo excelso!

E como vira nunha serie da Primeira que me facían falla testigos, fun buscar á miña aimiga Vero para que corroborase a autenticidade do portafolio. Pero quixo el demonio que de camiño me topase de novo co merlo morto e tivese que poñerme, non a cavarlle unha fosa, senón a construírlle un pedazo de panteón que nin o Mausoleo do emperador da China.

Non sei onde quedaríia o testamento, porque os seguintes días estivemos moi ocupados eu e uns colegas en ir buscando animaliños mortos polos camiños e oficiarlle os cumpridos funerais. Os últimos foron 12 peixes que matei (!sen querer eh!, a min ninguén me avisara de que o filtro tiña que quedar ao aire!). Moito choio de cristo nos deron os pescados, porque unha cerimonia en común pareceunos pouco respetuosa, e enterrar a doce criaturas del Señor, unha a unha, con cadansúa misa, esgota a calquera por máis vontade que poña. Creo que Liso do Caseiro quedou algo espantado un día que pasaba por detrás da horta e nos viu a todos rezándolle o credo (cantado, ¡ojito!) a doce mini-tumbas con cadanseu mini-ramo de mimosas. ¡¡E porque non nos deu por facerlle un parte de defunción a cada un!!

E todo isto viña a conto porque, aos meus case trinta de hoxe, de súpeto encontreime nas berzas mirando pra unha araña, pensando que non teño moito máis que deixar no caso de testar, ademais de que as xoias da Comunión nin sequera as teño todas, cajonacona… Non me digades que non é triste. Así está España, colegas.

Qué vida máis dura.

Anuncios

Un comentario en “HISTORIA DE MERLOS

  1. Cando algo che fai chorar con unha sonrisa é porque che chega á alma.
    Menos mal que non se testan intanxibles, porque se non, querida Rathen, non darías feito.

    Con cariño e admiración, unha amiga que enriqueces constantemente.

    PatriShaw

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s