CLASES DE…

burro

 

 

Hoxe, clase maxistral:  How to be a stupid, step by step.

 

Ante todo, para face-lo parvo, o primeiro é ter confianza nas propias posibilidades, que por outra banda adoitan sobrancear, alo menos no meu caso. Así que ¡¡ÁNIMO E Ó CHOIO!!

 

Non vos teñades por incapaces ou en desigualdade de condicións á hora de pinta-la mona. Se pode Rajoy, pode calquera. Lembrade que para o estilo “soy tonto y pese a ello sigo vivo”, non se precisa de máis instrumentos ca un mesmo e os seus procesamentos intelectuais (ou des-intelectuais). Aínda as pintas axudan, todo hai que dicilo. Pero non as ten todo mundo, mágoa. ¡Deus reparte mal! non agracia a todo o mundo da mesma maneira. Continúan existindo eses tipos intelixentes e lúcidos fagan o que fagan (qué asco dan, ¡cajonros!…), mentres outros antes de abrir a boca xa deixamos meridiana unha grave devaliación intelectual (“percibo unha deforestación neuronal masiva”, como dicía un profesor meu da facultade tan pronto poñía un pé na aula). Mirade, por exemplo, a Arias Cañete: sáelle a tontería así, a lo loco, sin esforzarse nin entrenar nin nada. Recoméndovos que o empreguedes como modelo a seguir. É un exercicio extraordinariamente instructivo.

 

E despois de Rajoy, Cañete e os Borbóns… estou eu… Velaquí vos deixo fiel reflexo dunha profesional. Cando o teñades lido podedes facer un comentario de texto para irvos introducindo ós poucos no sorprendente mundo dos subnormais profundos.

 

Pois ben…Imaxinemos que me doe unha moa do xuízo (que xa ten caralla o conto). Podería ir quitala, pero os tontos aguantamos a dor, non coma os listillos debiluchos. ¡¡Y NO ME QUEJO!! Unha debe recoñecer que non perde cinco minutos de sono polas mañás coa flipadura de cepilla-los piños. Pero as circunstancias agora son diferentes. Apremia evita-la periodontite:  Colgate a eito (que me sae máis escuma pola boca ca un epiléptico convulsionando). E imaxinemos tamén que mentres a menda se vai cepillando, acaba apousando os seus ollos nun pequeno bote de Listerine, sabor mentol, “contra la placa y el sobrecrecimiento bacteriano oral”, que fica milagrosamente pousado na pila, coma unha sinal divina. Cabe destacar que o devandito produto veu de man da colega de piso, que che é, nin máis nin menos ca dentista, y de las buenas, que me consta. Tate. Non se pode ter mellor fortuna. Poñamos en marcha a deducción científica dunha mente privilexiada:

 

“¡Joder, Listerine Mentol, esto venme que nin dios!. Mellor se é dos que pica, que eso non hai bichillo bacteriano que o resista… mmm… e claro, canto máis tempo de contacto mellor, ¿ou?”

 

Total, que pimplo media botella de enxaugue bucal, e dáme un arrepío en todo o corpo que me escoce no xuízo e se me irrita o dedo cativo do pé esquerdo… pero a xente dura aguanta, ¡cona! E eu resistirei, irei facendo gárgaras ata o coche. Porque como xa dixen, canto máis tempo de sufrimento millores resultados, ese é un precepto que se sabe todo o mundo, ata os listos.

 

E imaxinemos agora que teño preparadas catro mochilas no hall: a da garda con cincuenta libros (pequeniiiiiiños) en plan “manual de urgencias para dummies”, dúas para o ximnasio (móntoas a pares, rarezas propias) con cadansúa botella de auga de litro e medio, non me vaia deshidratar… E unha unha última mochiliña de aventura para a Praia (que máis dará que vivamos unhas perfectas navidades en xuño, de tanto chover) portando unha toalla de 7*7 metros, protectores do número 60-30-15 para ir evolucionando o bronceado, after sun, revista de autodefinidos (foto portada Elsa Pataki en 1998), varias novelillas de peto“por se esta non me gusta”, raquetas, peite, 3 mudas e varios pedrolos que quedaron aí esquecidos dun arrebato arqueolóxico que me dou hai anos. En fin… !unha carga livián!

 

E agora a fotografía é a dunha pirada cargando con catro mochilas, un portátil de tonelada e pico e un maxibolso de man sen moita trascendencia… E visualicemos por un intre ó exemplar en concreto facendo cousas raras coa boca e uns movementos labiais un tanto peculiares, anadeando pola rúa cun logrado estilo Manuel Fraga.

 

Obviamente, o cadelo resignado, nin se veu despedir á porta, e queda mirando pola fiestra con cara de pasmo: “dios bendito, a min deixádeme cos biscuits sabor boi da campiña austríaca e o colar antilendrias, estes humanos están fatal de lo suyo”.

 

E aparece en escena a mosca cojonera que faltaba. Soamente uns poucos metros entre o portal e o coche. Uns metriños de nada, joder, que xa é mala sorte… E aí a teño plantada:  a veciña do terceiro A, a súper presi da comunidade que xa pode procesar suficientes datos ao meu respecto como para concluír que non son ben dada… “por favor que non me fale, por favor que non me fale… jopetas dios, se non me fala hoxe chamo a mamá e dígolle que limpo eu pa festa

 

–          ¡¡¡Bós días moza!!!

 

¡¡Cagüen en su puta madre!!. E por riba trae ganas de conversa:

 

Presi – Qué, ¿para o choio?!

 

Stupid Rathen – mmmmm (movemento de ombreiros indicando “qué lle imos facer, polo menos hai traballo, outros están peor”). Xa vedes que os meus ombreiros son súper eficaces emitindo mensaxes.

 

Presi – Parece que parou de chover ¿non?

 

Stupid Rathen – ammmiimmmmkksk (mirada “al cielo”, ou o que vén sendo un “a ver canto dura, que a este tempo os do tempo da galega poden poñer o mesmo programa repetido durante meses”).

 

Presi – ¿Xa foron os do telefonillo polo voso piso?

 

Stupid RAthen – mm mm mm (xestos cefálicos de afirmación, pensando en tragar o Listerine de marras porque a tipa non cala, pero deducindo brillantemente que “a mierda esta ten alcohol e aínda vou ir traballar piripi”).

 

Presi – Bueno, ala, pois a máis ver… (e fítame con ollos entornados “esta rapaza quedou a medio ferver, vaia por dios qué peniña me dá súa nai… no, se xa non me pareceu moi normal que o outro día subira catro veces para darme copia das chaves, ¡¡e das catro veces me dera a chave que non era!!…).

 

Stupid Rathen –  MMMM!! (saúdo con maior volumen, colegueo total).

 

E cando penso que non mira, expulso esa lava ardente que me ferve nas entrañas e me vai degradando a mucosa xinxival, con toda a miña forza bruta, salpicando os vaqueiros de líquido mentolado. E a moi pavera… ¿non vai e se xira xusto nese momento? ¡Mal raio a parta, cona!

 

E para riza-lo rizo, o mesmo día pola tarde, en chegando unha menda de correr polas rúas composteláns (anotar que  merquei unhas deportivas de 100 euros con sola de xel que ía na mecha, adiantáballe ós coches nas rotondas jojojo), pois nada, eso. Que vou subindo na costa de García Lorca súper feliz, en paz co mundo e as súas consecuencias. Sorriso de medio lado al son dunha horterada das Bangles que acabou misteriosamente na miña lista de reproducción running. Tropezón, trespés, brazos al aire…  cara de sustaco total e de ¡¡onde carallo está o chan!! ¿E quen vén de frente? Pois imaxinade de novo. Cajonacona.

 

Menos mal que non ten un fillo juapo (versus rico). A esta tócolle eu de nora e acaba ingresada cun brote psicótico.

 

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s