MEIGAS

SAM_4585

No caderno de lectura de terceiro da EXB había un conto que falaba de meigas boas, ilustrado no remate cunha fermosa moza vestida de branco e apañando margaridas.

Fará cousa duns quince días, mentras rebeiraba no faiado, volvémonos atopar aquela historia e máis eu. Non me quedou outra, tirei co libro no lixo. Valente parvada pedagóxica. Porque as meigas, meus amigos, son malas. Malas de vez. É algo  que sabemos todos os galegos. Así que non podo tolerar esa parvada de enganar aos nenos  pra que pensen que viven nun filme de princesas.

¿Cómo vai unha meiga ir vestida de branco? ¿Pero en que cabeza colle disparate semellante? Levan o negro na ialma, nas roupas  e na carne do corpo.

……….

Chámome Manoela e son solteira. Miña nai, e a nai de miña nai, tamén eran solteiras. Eu non parín, ou se cadra é que ninguén o soubo.

Teño xenreira do mundo, e o mundo ten xenreira de min. Os pícaros fúxenme. Fan ben, porque tamén a eles lles teño xenreira, e pouco me importa que se amouguen. E máis aínda o prefiro.

Vivo nuha casoupa escancarillada, apartada da aldea, e sen fiestras. Ás noites esmigallo broa na cunca de barro, e bótolle caldo por riba. Vou comendo as sopas, e maxino naquiles que coñezo.

Aurora de cas Amadeu é bonita. Cando leva as vacas ás Chouzas vai asubiando as cantareas que escoitou na ruada, e repenica coas zocas polos carreiros. Os domingos na misa, mozos e vellos queren falar con ela. Mesmo o señor cura lle fai paveradas. Disque cheira tan ben porque seu tío Edelmiro lle manda xabón de lavanda das Américas.

De nenas, Aurora buscábame pra xogar ás tabernas ou ás bonecas de pau. Un día díxenlle que sí, e cando estabamos soas agarreina da rebeca e arreboleina no chan. Quería facerlle mal para que deixara de sorrirme. Pero apareceu don Cosme… Con todas esas, e máis, aínda me saúda cando nos cruzamos no Curral. Seica anda moceando con Xosé das Pedreiras.

Todo o mundo lle quere ben a Aurora. Todo o mundo, menos eu.

Acabo o caldo. Poño ao gato sobre das pernas, e coa luz do quinqué estudo no libro que me deixou a madriña Dolores. Non sei ler, pero hai debuxos a esgalla, e abóndanme pra compoñer feitizos.

É noite de defuntos, levo meses agardando. Visto a toquilla de lan, e saio á eira. Gardo unha lata vella no caxión do malladoiro. Hei de andar con tino, non quero que me vexan entrando no cemiterio destas horas, porque na aldea téñenme unha mistura de medo e rancor, e se me collen soa e ás escuras, mátanme a vareadas.

Á mamá non a quixeron soterrar onda os demais, porque era nai solteira e ademais bruxa. De xeonllos ao pé da lápida, rézolle a ela, ás ánimas da Santa Compaña e a Dios nuestro Señor para que me axuden. Encho a lata coa terra mollada que hai darredor do nicho.

Estou pingando. Agochada detrás do balado do Campanario, mexo na lata. Ten que repousar 12 horas debaixo dun fieiteiro.

Na noite seguinte, mato unha pita vella que xa non pon, e co seu sangue rego de novo a terra da lata. Déixolla na porta da casa a Aurora, e máis dous óvos chocos. Búscolle o mal, que colla aire e cada día enfraqueza máis, sen azos nin esprito. Coas mesmas ganas de chorar que teño eu porque nin quero nin me queren. Ogallá a Aurora as fazulas se lle afundan, se lle quebre o sorriso e lle doia o peito.

Porque iso son eu. Unha meiga. Unha bruxa. Amargada ,soa. Neta e filla de mulleres coma min. Non consinto que Aurora asubíe, que presuma de ser xeitosa…  quéroa lonxe de min e debaixo da mesma terra ca miña nai, para que nin de morta lle deixen volver rir.

…………

Así que… dígoo de novo: ¿Credes que se pode enganar así a un neno?  Fixen ben tirando ese estúpido libro.

MEIGA

Anuncios

5 comentarios en “MEIGAS

  1. Na mentres leo as túas verbas imaxino o aire podre que as arreda e aínda que non son un neno, hoxe a noite espritarei baixo a miña cama pra asegurarme que ningunha bruxa aniña baixo ela e cando me sinta mais tranquilo dareime conta que en realidade… a bruxa dorme o meu carón.

  2. A meiga deste conto, é moi “de conto”, por dicilo dalgunha maneira. E pouco ou nada ten que ver cos seres grises da nosa mitoloxía, ou imaxinario popular, se queres chamarlle. Dista moito de ser coma as meigas nas que aínda os vellos de hoxe cren… seres GRISES, poliédricos, complexos… que, ben seguro, a miúdo se serven das artes escuras pra face-lo ben. Son a elas a quen nosos avós recorren cando un cativo non come e está apagadiño pra que lle “quite o aire”, é a elas a quen recorren cando un bebé ten o sono cambiado e, durante meses, non pega ollo pola noite, é a elas a quen recorren cando xa fai tempo esgotaron tódalas opcións médicas cun familiar cada vez máis e máis enfermo… Porque, miña paisana, os galegos da aldea sempre che fomos moito de vivir “cunha vela acendida a Deus e outra ó diaño”.

    As nosas meigas quedan moi ben retratadas en dous personaxes, curiosamente creados por un británico: Terry Pratchett. As bruxas que che digo son Yaya Ceravieja e Tiffany Aching. A maxia da primeria nace da “cabezoloxía”, como ela a chama, ou psicoloxía, que vén sendo que só ten certo poder sobre a xente porque ésta así o cre. Non fai feitizos senón que profire ameazas veladas, e sen que ela faga nada, cando a quen recibiu a “ameaza”, por calquera cousa lle enferme unha vaca, por poñer un exemplo, automáticamente se vai acordar da ameaza da meiga, que en realidade só foi iso: unha ameaza. A vaca enfermou porque quixo.

    O segundo personaxe, Tiffany Aching, non nace bruxa nin con ningún tipo de poder, senón que decide ser bruxa, porque a xente NECESITABA unha. Necesitaba alguén en quen crer e que lle fixese ter esperanza en momentos escuros: malos partos, enfermos ós que lle vai chegando a morte, recén nacidos que vén mal… E se pra conseguir a credulidade ou confianza da xente nos seus “poderes” ten que facer un pouco de teatro e aparentar ser unha bruxa malvada, á que hai que temer e respetar, pois farao, porque a xente, a SÚA xente precisa esperanza. Así eran as nosas meigas.

    • Canto sabes! Nace o saber do estudo e de ser da aldea, entendo.
      E si. Un conto. Coñecido, que onde eu me criei conxuros e feitizos coma os do relato sufrímolos ( é un decir) moitos.
      Haberá meigas de moitas castes, nunca estudiei o tema (aínda que lerei a ese británico). Das que quitan o aire coñecín arreo. Bruxas coma a que eu che conto, asegúroche que tamén.

      • Única e exclusivamente me vén de ser da aldea e ter coñecido a moitas con sona de meigas, de terme criado entre historias delas, entre xente que en momentos de total desesperación buscaba onde había algunha con sona de ter poderes para ir pedirlle favores ou consello. As meigas das que meus avós e miña bisavoa me falaban eran mulleres ás que a xente lle tiña algo de medo, pero que sen embargo tampouco querian ter demasiado lonxe “por se acaso”. Eran figuras respetadas en certo xeito.

        A xente que é todo maldade, amargura e resentimento é outra cousa… Son xente triste que fai meiguerías ou meigotadas. Deixar ovos nas leiras dos veciños e cousas así. En canto ó mal de ollo, só existe na cabeza de quen cre ser vícitma del. “Cabezoloxía”, que diría Ceravieja. Efecto placebo dunha ameaza vaga ou da crenza de que alguén nos tén envexa.

        En canto ó autor que che digo, bótalle un ollo a algún libro del, que penso que che ía gustar. É un autor cómico, pero sabes ler entre liñas, verás que reparte que dá gusto… Arremete contra relixión, políica, supersticcións, racismo… Emprega personaxes fantásticos (bruxas, magos, trolls, ananos…) nas súas historias porque do contrario non podería falar coa claridade coa que fala, sería políticamente incorrecto e censuraríano. Non deixa títere con cabeza. Botas unhas boas risas, pero sobre todo FAICHE PENSAR sobre as cousas máis diversas. 🙂

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s