ANTONIO: ¡¡¡ÁBRENOS A CECA!!!

 

Hai música por todas partes. E eu teño a inmensa sorte de ser consciente, e empregar este feito en beneficio propio. Para que calquera intre se transforme en vídeoclip oficial de si mesmo. Se me dá a gana, a cámara lenta. Podo deter o voo das gaivotas cando conduzo sobre a ría, ou deslizarme á súa par correndo cara a ningures derriba duns tenis fosforitos.

Vén de moi… moi atrás… dos vinilos de Los Lobos no sobrado… pode ser.

Un día calquera, en pleno brote prepúber, dominoume a súpeta necesidade de liscar. Necesidade que se enquistou de tal xeito que agora non podo botala fóra. Aos quince anos conseguín argallar a maneira máis proveitosa de darlle un desgusto a papá, e rematar durmindo na casa dunha inglesa divorciada, hiperbronceada, hiperloira e  obsesionada con Ibiza, que todos os sábados desaparecía disfrazada de adolescente. E eu, desfrutaba o indecible daqueles momentos de liberdade, nunha pequena parcela dun universo novo. Lembro un salón cheo de CDs estilo “Pachá”, que xa daquela me viñan cheirando a trapallada. Pero no medio de portadas con corpos esculturais e festas da escuma, había un disco sen caixa. Foi o primeiro que puxen. Como quen non quere a cousa, exaltoume a voluptuosidade desa canción que despois escoitaría unha e outra vez ata que a my British mum acabou por regalarme o orixinal. Era a Bitter Sweet Symphony de The Verve. E conto esto non por nada, simplemente porque no meu caso supuxo un antes e un despois. Nese mesmo verán fun por primeira vez a Londres, e descubrín a Travis nunha tenda de roupa. Despois, entraba nas tendas só para escoitar música. ¿Imaxinades algo así en Santa Comba ou na Coruña?

Tiven a certeza absoluta de que non había volta atrás.

Despois tocou voltar de novo á realidade. Xa me deixaban “saír de marcha” de cando en vez, e a peña estaba que o flipaba co Asereje e cunha especie de extrañas composicións sonoras saídas dunha academia de triunfitas . Menos mal que aínda quedaba algo de criterio, e Calamaro era capaz de colarse nas listas dos Cuarenta, sen que lle desen unha malleira os fans de Camela e de Mónica Naranjo.

A vida foi pasando:  namoreime escoitando a Aleks Syntek no 2004, sufrín o indecible por culpa dun tal Antonio Orozco no 2005, odiei profundamente aos de El Canto del Loco no 2006, e escapei outra vez do inferno musical español no 2007. Esta vez decidinme a probar chan irlandés, que a cambio me regalou o mellor mes de Outubro que recordo (e coido que recordarei). Mentras percorría as illas Arán en bicicleta, se chovía usaba o paraugas de Rihana. No centro comercial sonaban Kaiser Chiefs, e nos pubs descubríamos o poder dunha cervexa cando se xunta coa música en directo.

Como epicentro: A Ceca. Sempre. Para salvarme das Ketchup, de David Bisbal, de Alejandro Sanz e de Shakira. A culpa foi de miña irmá, que me educaba á súa imaxe e semellanza, obrigándome a beber ron con cola e a seguila ata rematar a noite pegándonos xa o sol na Penta. Tras cruza-la porta a primeira vez, e sumerxirme na semipenumbra do local, souben que atopara un sitio. E que era meu. Igual de meu ca un brazo ou unha unlla. Conseguín arrastrar ás colegas detrás. E pasámonos así as noites de moitos anos… “al calor del amor en un bar”…

A risco de poñerme sentimental, A Ceca foi máis ca un pub ou un bareto… foi máis ben o contexto perfecto para ir cada día abrindo máis os ollos, e sobre todo as orellas, á vida. Antonio estaba sempre aló enriba no seu podio de dominación mundial, controlando o repertorio, de xeito habitual cun vaso de tubo na man, e un xesto na cara que quería dicir “non podería ser máis feliz en ningún outro sitio”.

Nós correteábamos por alí… sempre pendentes de qué viría a continuación, no meu caso expectante, porque era igual de posible que se tratara de Smells Like Teen Spirit ca María Jiménez, a historia de dous adolescentes meténdose man na última fila do cine, ou Bruce asegurando que chovía.

Unha das peores cousas que che podían pasar, eran eses moscardóns papahostias que jodían o punto culminante de Money For Nothing con burdas artimañas de ligoteo barato. Ganas daban de mandálos para o Tabú, do que nunca deberan de ter saído.

Conste que claro… había moscardóns e moscardóns. A algúns aínda se lles perdoaba. E igual ca unha vez cometera o erro de namorarme Alex Syntec, conforme ían pasando os anos aprendía a cruzar miradas e combinalas con Creedence para darlles ese toque de misterio, e que igual de fácil é namorarse ca desenamorarse. E aprendín tamén que algunhas miradas é conveniente non deixalas ir máis aló, para non perdelas definitivamente.

Antonio. Fixémoste presidente. Aceptamos todas esas bizarras combinacións, de Arcade Fire a Silvio Rodríguez pasando por Offspring. Adorámoste cada vez que na pantalla aparecía o tío bueno de Kings of Lyon co “árdecha cona”… que diría PattryShaw.

Aquí seguimos as mesmas de sempre. Cada día máis vellas, cada día máis tolas e tamén cada día máis listas. Falo por todo o PIDE. Botamos en falta as esmorgas a base deses chupitos de colorinchos, que algunha vez nos explicarás cómo carallo lográbades. Botamos de menos as olladas clandestinas a través dunha barra, incluso que algún colega nos berre por telo horas aguantando “esto, que non é cousa de pinchar un sábado pola noite, hostia”…

Pero en fin. Na Ceca todos choramos con Chavela, vimos (sen lugar a dúbidas) a Elvis co seu traxe blanco, e saltamos ao baleiro da man dos Beatles.

E vas ti, malandrín, e péchasnos o local.

Alo menos hoxe, que nos xuntamos… Antonio… ÁBRENOS A CECA!!!!!!! Pode ser que a lista dos Cuarenta mellorara neste país, pero non hai dios que nos libre aínda de ter que soportar a tipos coma o monas de Justin Bieber… e por outro lado Orozco sigue vivo. Alquén que o faga calar XA.

É un chamamento do partido.

¡¡¡¡¡DÉIXANOS ENTRAR NA CECA PRESI, E PON MÚSICA!!!!

 

PD: Chego tarde á cea… por escribir parvadas…

 

_RATHEN_

 

 

Anuncios

Un comentario en “ANTONIO: ¡¡¡ÁBRENOS A CECA!!!

  1. Rathen… Rathen, sempre suscribo cada verba túa, ben o sabes, pero esta publicación chegoume o tuétano da alma. Imposible expresar o asunto mellor do que ti o fas, por eso tan so podo dicir tres cousas:
    1) Sempre habrá un pedazo de mín na Ceca, un pedazo que con gusto aprendiu a encaixar coas fantásticas persoas que entraban alí conmigo e con aquelas que coñecín de portars adentro, nesa oscuridade que sempre brillaba.
    2) Árdeche a cona! No, non a ti, Rathen. Ese é o grito de moitas noites boas, con Antonio que dando á cabeza me puña unha e outra vez Kings of Leon, e co PIDE que ben vendo o mal da cabeza que estaba, sempre gritaba conmigo.
    3) Antonio, espero que algún día volvas a abrirnos esas portas, pero o que de verdade desexo e que nunca peches as moitas xanelas que nos abriches a todas.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s