XUNGUIDA Á TERRA. XENTE DA ALDEA.

DSCN0760

Volvo de correr por antre a mesta vexetación que bordea o Sarela. O volume da música non acada a ensordece-lo ruido que fan os coches pola rúa. Hai xente que bule lixeira cara as súas casas, rematada a xornada e fuxindo o sol por detrás da vella Compostela. A pedra queceu, o solpor está vermello, máis xa virou o vento do norte. Choverá ao fin, pra ledicia dos que adoramos máis o verde do chan có azul do ceu. Paréceme que a vila cobra vida, acouga as ansias e terma de min. Quérolle ben, pero non son daquí.

Son somentes dun lugar, dunha pequena parcela recollida aló onde nace o Xallas, ceive aínda dos prexuízos que fabrican as factorías da modernidade.

O río vai baixando teimudo dende o Monte Castelo,  debuxa meandros nas veigas, e faille acenos ás brañas que se formaron na Mina. Despois achégase manso ás casas. Mantén sempre unha prudencial distancia. De cativa, entrado o mes de San Xoán, deixaba a fiestra do cuarto aberta, e sentía o ruxe ruxe da corrente contra o rodicio do muíño. A cotío lía ás agachadas enriba dalgún cesto do faiado, deica ben entrada a noite. Alumeaba ringlóns cheos de historias cunha candea branca, á espreita de que Padriño me viñese buscar, sorrindo con tenra sorna por detrás da laparada do seu chisqueiro. Estivo ben de contos por hoxe, dicía… e contábame el outro ao abeiro da zamarra de Holanda. Aquel de sempre. Galiñas serán… pero a min cheirar, chéiranme a cans.

Cómo vou ser doutro sitio, máis ca daquel preñado de resío, luares de herba seca en xullo, concertos de relos e grilos en agosto, enchentas en abril. Daquel amurallado por valos con vidro, mortais obstáculos ao estraperlo infantil coa froita do veciño. Cómo vou ser doutro sitio máis ca da miña aldea, se está toda ela embelecida pola maxia coa que a miña cabeza de nena a quixo engalanar, con ou sen as badaladas da igrexa, con ou sen a humidade da carballeira.

Resístome a tela lonxe moitos días seguidos… cando non sei cal é a baza que me toca xogar, volvo a ela. O banco de pedra dos vellos espreita na Revolta, non mudou a posición dende hai vinte anos. Séntome e respiro, cheiro, escoito… converso co esgrevio salgueiro da ponte. A paso lento volto pola corredoira da Agra Cativa… sempre me agarda na cociña un prato de tortilla. Quénidas ou baracas? nunca fun quen de entende-lo sagrado misterio das castes de pataca… que se saíron froxas, que se non ollaron ben. Levounas a peste de Meirama, as do Caseiro daba xenio velas pero as nosas deberon de vir de contrabando…. E bebo auga da traída. A da Fonte Mina. Auga. Sae da billa igual ca da fonte. Auga. Real… como só aquí me sinto eu.

Mamá ve o tempo, nunca remata de saber se vai chover ou quentará o sol. Meu pai déixase gornecer polo sono, estomballado no tallo de madeira… coa faciana afable, querendo aparentar sempre non ter na cabeza un mundo complexo de rexistos contrapostos, introspección e intelixencia reprimida. Un día acordamos rir das nosas liortas no canto de choralas… no interludio decorreu unha eternidade. Dende que o puxen contra as cordas, desprevido e espido, coa obriga de loitar nunha deriva xuvenil case excéntrica, alo menos no noso contexto e naquel tempo… Nembargantes aínda de cando en vez, de volta xa na vila, hei de levanta-lo teléfono pra poder concilia-lo sono cun tímido “perdón”. E el accede. Cómo non o vai facer, se o un e o outro somos tan profundamente semellantes, que poderíamos intercambiarnos por un tempo, e ninguén se percataría. O que tanto se quere, ten que doer por forza.

Son da aldea. Meu pai é labrego. E por máis que eu escorregue por antre libros e louza fina, ficarei por sempre fozando terróns.

Fai uns días pasei pola Coruña, e con esa mala costume miña, fiquei queda nunha cafetería, rexoubando en conversas alleas. Había dúas mozas duns vinte anos falando animosamente entre elas:

  • No sé tía, le dije… es que pareces tonto Marcos, ni que fueras de aldea.

E entón, non souben moi ben se achegarme e violentar a súa xuvenil faciana de pánfilas, chorar ou escarallarme coa risa. Coitadas, aínda quero ver a súas nais cagando na horta. Xa non sei se a estupidez nos domina de vez. Secadra o mundo vai máis á présa a min. No fondo, sinto moita mágoa. Por esas nenas parvas e outras tantas, que medraron engaioladas nun departamento, renegando dos avós, cando estes tiñan un castelo de pedra en pleno monte, ben arrebuxado de árbores, fontes, rechouchíos de paxaros e arume a café de pota e freixós pra cear. Non saben falar galego e, por máis que me esforzo en remexer, só me amosan frivolidade e estío.

Especialmente con momentos coma este, aínda hoxe te lembro cada día do ano… “o ceo contra os teus ollos pouco podía facer, eres a lúa no mar, eres a sombra na area.. estimada de te vere, habías de vir con tempo, para falar, para ouvirte, para darche o meu querer.”

E dou gracias. Polo azul nos ollos do meu padriño e do meu pai. Por toda a terra que me deron de comer.  E aínda que tampouco está ben, as máis das veces síntome por enriba dos nenos de cidade. Quero e non quero poñerlle remedio, porque levo dentro a petulancia propia dos que puidemos xermolar antre millo, xestas, animais e mulleres con pano na cabeza. Mulleres das que por certo, hei de falar outro día.

RATHEN

Anuncios

3 comentarios en “XUNGUIDA Á TERRA. XENTE DA ALDEA.

  1. Non se pode decir mellor nin expresar máis amodiño, nin máis polo miudo o que sentimos aqueles que medramos roubando fruta do veciño, escapando polo fiestra a hora da sexta ou esgañandonos nos toxos e nas silvas por atopar a niñada cara onde vai o melo que leva unha miñoca no bico. Texto precioso… e preciso, non lle sobra nin lle falla nada, so queda compartilo, co teu permiso.

  2. A pedra quente do sol, os cans durmindo a sesta ao teu carón mentres o cuco canta miudiño nunha tarde que non ten fin… e cando por fin baixa o sol, sair a vagar entre o verde dos camiños e o azul do ceo ata despertar a fame e volver a coller uns tomates da horta e un pouco de verde…si, a xente de aldea vai de tapado pero de parvo non teñen un pelo xD

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s